Walter Disney is degene die Donald Duck in de eerste instantie bedacht heeft. Hij had een eigen studio,de Hyperon Avenue Studio's (in de VS), waar hij samen met zijn broer Roy en een handjevol anderen allerlei tekenfilms met dieren maakte. Walter Disney zelf was geen animator, hij wist wat mogelijk was en hoeveel tijd verschillende dingen kostten, maar het zelf uitvoeren kon hij niet. Disney was dus een ideeën man. Al snel had hij dit zelf door en nam hij enkele animators in dienst. Ook had Disney een een goed gevoel voor grappige situaties: de combinatie van de uitdrukkingen op de gezichten van de dieren en de gebeurtenissen konden voor een verschrikkelijk komisch verhaal zorgen.

Disney was een perfectionist en hoewel hij natuurlijk nog geen rijk man was en zich dus aan een beperkt budget moest houden, waren zijn tekenfilms altijd van grote kwaliteit. Walt Disney en zijn medewerkers maakte al jarenlang tekenfilms voor het echte succes begon. De reden van dit succes was de uitvinding van de geluidsfilm. Tot 1927 waren alle films die in de bioscopen werden vertoond 'stom'. Met andere woorden; er was geen gesproken tekst of muziek! Vaak stond opzij van het filmdoek een verteller als het verhaal ingewikkeld was. In plaats van muziek werd er in de bioscopen ook wel op een orgel gespeeld om de sfeer wat op te peppen. De film "The Jazz Singer", met Al Jolson in de hoofdrol was de eerste film ter wereld die van geluid was voorzien. Dat de film insloeg als een bom en maandenlang het gesprek van de dag was, valt te begrijpen.

Walt Disney besloot onmiddellijk dit voorbeeld te volgen. Hij wilde de eerste zijn die tekenfilms van geluid zou voorzien. Zo ging de korte tekenfilm 'Steamboat Willie' met Mickey Mouse in de hoofdrol op 18 november 1928 in première. Niemand minder dan Walter zelf sprak de piepstem van de muis in, die vanaf die dag wereldberoemd werd. Daarna behoorden de zogenaamde 'stomme' films voorgoed tot het verleden. Toen Donald Duck een paar jaar later, in 1934 om precies te zijn, voor het eerst in een tekenfilm zou optreden, moest hij natuurlijk ook een stem hebben. Het liefst een stem die duidelijk bij een eend paste, dus een met een hoop gekwaak dat af en toe op een verkouden gegorgel moest lijken. De man die Donald een herkenbare stem zou geven, heette Clarence Nash, ook wel de 'Ducky' genoemd. Donald Duck trad voor het eerst op in The Wise Little Hen in 1934. Disney maakte tekenfilms in een hele serie de zogenaamde "Sillie Symphonies". The Wise Little Hen was Disney's 45ste Silly Symphonie, maar pas zijn 17e tekenfilm in kleur. Dus Donald Duck verscheen in kleur voordat Mickey ooit in kleur had opgetreden!

The Wise Little Hen gaat over een hen die allerlei pogingen doet om haar buurtgenoten over te halen te helpen met het oogsten en zaaien van haar maïs. Eerst vraagt ze het aan het varken Peter Big, die op een dramatische manier laat merken dat hij verschrikkelijke buikpijn heeft. Vervolgens probeert ze het bij Donald Duck, die op een gammele woonboot woont. Als hij gevraagd wordt om te helpen met het zaaien krijgt hij ook spontaan buikpijn. "Wie ik? Oh, nee! Ik heb buikpijn! Kwak! Kwak!" Deze situatie herhaalt zich precies zo als de hen later hulp zoekt voor het oogsten van de maïs. Pas aan het einde van de film, wanneer het eten op tafel staat, hebben peter en Donald nergens meer last van. Hij was toen nog een echte, herkenbare eend met een lange snavel en vleugels, waarvan de veren als vingers functioneerden. Omdat eenden bij water horen, wordt dit geaccentueerd door een matrozenpak en dito muts en diende een krakkemikkige woonboot als behuizing. Die Donald werd ontworpen en getekend door Art Babbit en Duck Huemer, twee animators. Ondanks Donalds mislukte poging om niks-te-doen-en-toch-te-eten werd Donald verschrikkelijk populair en werd hij met zijn volgende film, Orphan's Benefit, de eerste Silly Symphonie figuur die in een Mickey Mouse- film zou optreden.

In Orphan's Benefit, ook een film uit 1934, werd Donald voor het eerst echt nijdig. Hij wordt door weeskindertje -allemaal muizen- tijdens zijn optreden hartelijk uitgelachen en met stenen en bloempotten bekogeld. Maar elke nieuwe vernedering maakte hem alleen maar koppiger. De film was oorspronkelijk zwart-wit maar werd in 1941 opnieuw in kleur uitgebracht. Donald trad vervolgens op in The Band Concert (1935). Deze klassieke tekenfilm was de eerste Mickey Mouse in kleur. Donald, als pinda- en ijsverkoper met een duidelijke muzikale voorkeur neemt het daarin op tegen de ernstig toegewijde dirigent Mickey. Het lukt Donald dan ook om het hele orkest in duigen te laten lopen terwijl hij zelf toch erg tevreden is. Donald werd razend populair en in 1935 tot 1942 trad Donald op in 26 Mickey-films. de meeste films waren trio-films met Donald, Mickey en Goofy. Deze korte tekenfilmpje worden door vele beschouwd als de beste tekenfilms die ooit door Disney gemaakt zijn. In 1937 werd Donald na Mickey de eerste tekenfilmfiguur die zelfstandig optrad. "Don Donald" was een van de films waarin hij de enige Disneyfiguur was. Donald verzamelde zijn eigen filmfiguren om zich heen. In 1938 kwamen zijn neefjes en in 1940 werd de gemene Donna Duck omgetoverd in Katrien Duck.

In de oorlogsjaren vervulde hij allerlei rollen in het leger. In die periode werd Donald ook een belangrijke acteur in Disney's Latijns-Amerikaanse waagstuk uit 1941, waaruit twee lange films voortkwamen. "Lake Titticaca" uit de film "Saludos Amigos": Hierin speelt de naïeve maar enthousiaste toerist aan wie Latijns-Amerikaan wordt getoond door José Carioca, een Braziliaanse papegaai en door Panchito, een Mexicaanse haan. Zij vormen samen de "Three Caballeros" uit de titel, die in een exotische omgeving in schitterende kleuren rondspringen en bedwelmende samba's dansen met señorita's. Deze twee films kondigden een nieuw Disney-tijdperk aan, namelijk waarin de Studio animatie met normale film ging vermengen. Het was een van de meest fantasievolle tekenfilmproducties ooit door Walt Disney Studio gemaakt!! In de jaren 40 en 50 produceerde het Disney team elke drie weken een filmpje van circa. 8 minuten naast de avondvullende films. Die periode gold voor Donald als een gouden eeuw. In 1953 acteerde Donald in zijn eerste driedimensionale film "Working for Peanuts" met Knabbel en Babbel. In de jaren 50 veranderde de smaak van het publiek en de theaters gingen 2 films achter elkaar vertonen in plaats van een korte voorfilm en dan de hoofdfilm. Er was dus geen behoefte meer aan korte Disney films. Disney kon het zich niet meer veroorloven om 75000 dollar te besteden aan een 8 minuten-filmpje. Uiteindelijk hield Disney er helemaal mee op, zijn laatste korte tekenfilm was "The Litterbug", uitgebracht in 1961.